artykuł hasłowy: zaręczyć, zaręczyć się

Jednostki:
(1) 1.a. 1. wziąć na siebie prawną odpowiedzialność za kogoś a. za coś, dać gwarancję, zapewnienie, porękę, fideiubere, se vadem pro aliquo (aliqua re) dare, cavere, spondere': a. z określeniami nazywającymi osobę, za którą ktoś bierze odpowiedzialność: kogoś:
(2) ~ za kogoś:
(3) ~b. z określeniami nazywającymi osobę, której się ręczy: komuś:
(4) ~c. z określeniami nazywającymi przedmiot poręczenia: coś:
(5) 2. zaręczyć się 'przysiąc, zobowiązać się, se obligare, spondere':

Szczegóły:

Typ	Jednostka pochodzi ze Słownika staropolskiego
Rodzaj	autosemantyczna
Numer	(3) ~b.
Definicja	z określeniami nazywającymi osobę, której się ręczy: komuś:
Gramatyka	czasownik lub forma czasownikowa
Semantyka
Przykład w transliteracji	O kthore dzesancz kop na my Maczey szalowal, ti[s] ya yenu zaplaczil, czos ti Mroslawowi zarøczil (war. ib.:* sza mø Mroslavovi røczil) 1422
Przykład w transkrypcji	O ktore dziesięć kop na mi Maciej żałował, ty[s] ja jemu zapłacił, coś ty Mrosławowi zaręczył (war. ib.: za mię Mrosławowi ręczył) 1422
Lokalizacja	ZapWarsz nr 51.